Geschichten aus Hohenhameln

Dat is wichteg, dat wi uns mit de Vergangenheit un de Ursaken vun Kriegen un Konflikten befassen, dorüm, dat wi ut Fehlers lehrn köönt un in de Zukunft Spannungen vermieden. Fridden un Freiheit kummt nich von alleen – de mööt mit Verstahn, Erinnern un dat Verarbeiden bewahrt warrn.

Grad för den Heimatvereen Hohenhameln is dat bedeutend, sik mit de Folgen vun verleden Kriegen un Konflikten op lokale Eben to beschäftgen. Denn bloots de, de weet, wat Kriegen för’n Influss op’t Leben in Hohenhameln hatt – ok wenn dat üm Flucht, Vernichtung, Verlusst oder de Gesellschaftswannel geiht –, kann verstahn, wat Fridden in de egen Gemeen wert is. De lokale Geschicht maakt abstrakte historische Saken begreiflich un wiest, dat ok Steden as Hohenhameln Deel vun grote Tohopen sünd. Dorüm is dat Erinnern nich alleen wat för Museen oder Schoolboeken, man ok för aktive Vereens bi uns to Huus.

Wor de Rübenroder in Hohenhameln utfunnen worrn is – Een Stück Technik-Geschichte

De moderne Rübenernte hett ehr Oorsprung bi uns in’t Rebeet – ganz genau in Harber, en Ortsteil vun Hohenhameln. Dor harr de Landmann Otto Wilke in de 1920er Johr en vörutdenkende Idee: En Maschien, de dat swiere, hantsche Utrecken vun de Zuckerrüben makkelijker maken schull. Dat Ziel weer, de Bläder vun de Rüben genau af tosnieden, de Rüben sachte ut de Eer to holen un dat allens netjes trennt op’t Feld af toleggen.

Tohopen mit den Elektromeister Heinrich Meisoll un den Schlossermeister Friedrich Bote hett Wilke 1927 de ersten Prototypen vun’n so nömmt „Vollrübenroder“ opstellt. Een technschen Kniff weer dorbi dat mit Zinken bestückte Rad – de „Igeltester“, de de Hööch vun de Rüben ertast hett un so en genau Koppafsnitt mööglich maakt hett. 1928 hett Wilke denn en niege Vorrichtung för dat Rübenhollen patentrechtlich schöttert, de de Rüben ut de Eer trecken un in Reeg afleggen kunn. För’n Antrieb weer dat toerst mit gezackte Räder lööst – en Technik, de later dör de Zapfwellen veel besser maakt worrn is.

Disse Utwickelung weer en echten Meilensteen in de Mechaniseeren vun de Landarbeid. Eerst sünd de Maschienen noch vun Pädde oder Oksen trecken worrn, später sünd se denn mit Motoren utklamüsert worrn. De Serieproduktion hett 1936 de Firma Krupp övernahmen, un denn hett ok Lanz to Mannheim de Fabrikatschooten fortführt.

Na den Tweten Weltkrieg is dat Patent an de Firma Wilhelm Stoll in Broistedt övergahn. De hett denn den Rübenroder städig wiedertwickelt: De Bunker wöör gröter maakt, de Rübenreinigungsmechnik op Vordermann brengt, un niege Techniken as de „Schlegler“ un de „Nachköpfer“ hebbt dat Trennen vun Blad un Rübe noch effektiver maakt. Ok de Tall vun Rübenreeg, de gliekteidig afarbeidt warrn köönt, wöör op drie erhöht – en echten Sprung in de Effizienz vun de Rübenernte.

Disse technsche Pionierarbeid ut Harber wiest op eindrucksvolle Wies, wodüt ut en lütt Idee ut’t Dörp en großen Fortschritt för de hele Landwirtschaft worrn is – en Stück Hohenhamelnsche Uppfinnerkraft, de noch hüt Spöör achterlädt.

Mehr Infos gifft dat op Wikipedia: https://de.wikipedia.org/wiki/Rübenroder

Dat Naturbad to Hohenhameln – Över 130 Johr Badekultur

Dat Naturbad to Hohenhameln gifft dat nu all üm un bi 130 Johr. Dat hett sück ut eenen regenwaterfödet Teich utwickelt. Von 1875 an hett de Zuckerschooten to Hohenhameln den Pfannteich as Waterreservoar bruken un hett em twie mol utweitet. De Gemeen hett dat tolaten, aver sik Rechte vörbehollen: dat de Teich ok as Badestelle, Drinkstell för Vieh un Löschwasser dörch de Gemeen bruken warrn darf.

Mit dat Stillleggen vun de Fabrik in’t Johr 1963 hett ok de Waterzufuhr ut de Betriebbrunnen ophehrt.

Na den drögen Sommer vun 1935/36 hett de Gemeen en zentraale Waterverorging opbaut mit en Waterwark in Soßmar, dat ok dat Naturbad mitversorgt hett. Later is disse kostenlose Trinkwaterverorging wechfalln, as de Zustännigkeit an’n Waterverband Peine övergahn is.

Na’n Kriegsenn, in’t kalte Winter 1945, sünd all Holzopbauten binnen dat Bad afbreken un för’t Heizen bruken worrn. Bis dorhen weer dat Bad lange Tied van’n TSV Hohenhameln un een Turnverein ut Clauen bedrieven. 1946 hett sik de TSV niegergrünnt, un dat Bad is in Gemeenbesitz övergahn. In de 1970er Johrn weer dor denn en fast Umkleedgebäude mit Kiosk bouwen worrn.

Mit de Tied is de Pfannteich verslammert – nich toletzt dörch Resten ut de Zuckerschooten un dat viele Pappellaub. 1990 hett de Ortsraat en Entslammung in’ Weg bringt, un 1991 kunn man weer baden.

Siet 2020 hett dat Bad mit Watermangel to kampen, na mehrer drogen Sommer. En hollenbare Lösung för de Waterzufuhr is dringend nödig, denn de Verdampung is hoch.

Mehr Infos un de Quelle gifft dat bi den Fördervereen op de Siet: https://www.pfannteich.de